Sistemi za dojavu požara
Pronalazak vatre i njeno korišćenje, uslovili su i pojavu razvoja zaštite od požara u skladu sa tehničkim napretkom ljudskog društva.
Požar je po jednoj od definicija, svako nekontrolisano gorenje koje nanosi materijalnu štetu i ugrožava ljudske živote.
Požari se mogu razlikovati po izdvojenoj količini toplote i postignutoj temperaturi sagorevanja, po vremenu trajanja, po vrsti zahvaćenih objekata ili prostora. Požar je po jednoj od definicija, svako nekontrolisano gorenje koje nanosi materijalnu štetu i ugrožava ljudske živote. Požari se mogu razlikovati po izdvojenoj količini toplote i postignutoj temperaturi sagorevanja, po vremenu trajanje, po vrsti zahvaćenih objekata ili prostora.
Sistem dojave požara ima za cilj rano otkrivanje požara u početnoj fazi njegovog razvoja, uzbunjivanje i obaveštavanje dežurnog osoblja na objektu, kao i dojavu požarnog alarma u dojavni centar, kako bi se izbegle ljudske žrtve i sačuvala imovina. Da bi se u punoj meri iskoristile prednosti sistema za ranu detekciju požara i započelo gašenje požara u njegovim početnim fazama kada se požar može ugasiti priručnim sredstvima, potrebno je čoveka, tj. dežurno lice uključiti u postupak alarmiranja.
Osnovni sastavni delovi sistema za dojavu požara su:
- protivpožarna centrala- centralni uređaj za nadzor sa integrisanom upravljačko-operativnom konzolom, sa glavnim i pomoćnim izvorom napajanja
- automatski javljači požara
- ručni javljači požara
- uređaji za signalizaciju i uzbunjivanje
- uređaji za upravljanje izvršnim funkcijama - razni funkcijski moduli
- električna instalacija
U zavisnosti od upotrebljene tehnologije sistemi za dojavu požara mogu biti:
- Konvencionalni ili klasični( kolektivni, zonski) sistemi
- Adresabilni sistemi
I jedan i drugi sistem organizuju javljače u dojavne zone odnosno prostorne celine u okviru objekta. Veličine zona utvrđene su Tehničkim normativima i regulisane su zakonom. Adresabilni sistemi su precizniji i jednostavniji za montažu, i mogu davati znatno više podataka.
